آزمون سرعت خواندن چرتکه

دانش‌آموزی که هنوز مهره‌ها را یکی‌یکی می‌شمارد معمولاً در آن یک دقیقه چند قاب انگشت‌شمار می‌خواند، و این نقطهٔ شروع مورد انتظار است. کسی که با قاب‌های سه‌میله‌ای راحت است معمولاً جایی بین 20 و 30 می‌ایستد. بالاتر از 40، دیگر قاب را می‌شناسید نه اینکه حسابش کنید. عددی که ارزش دنبال کردن دارد، عدد خودتان از هفتهٔ گذشته است.

نه. پاسخ اشتباه درست مثل پاسخ درست بی‌درنگ به قاب بعدی می‌رود، بدون جریمه و بدون مکث. این عمدی است: هر هزینهٔ زمانی برای خطا، احتیاط را با وزنی که هیچ‌کس نمی‌تواند توجیهش کند وارد امتیاز می‌کند. بدخوانی‌ها به‌جایش در پایان فهرست می‌شوند، جایی که می‌توانید بدون ساعتی که در حال کار باشد به آنها نگاه کنید.

نه، و نکته دقیقاً همین است. هر قاب سه میله پهنا دارد و از هر چهار قاب یکی یک میلهٔ خالی دارد، چه به پنج قاب پاسخ بدهید چه به پنجاه قاب. اگر قاب‌ها با سریع‌تر شدن شما پهن‌تر می‌شدند، دور سریع‌تر دور سخت‌تری هم می‌شد و دو تلاش هرگز قابل مقایسه نبودند.

نزدیک است، اما یکی نیست. حالت چهار گزینه‌ای عمداً فاصله را کم نگه می‌دارد، چون روی گوشی شست تقریباً به سرعت ماوس است؛ حالت نوشتن دوباره آن را باز می‌کند، چون نوشتن سه رقم روی شیشه کندتر از نوشتن‌شان روی کلید است. دورهای خودتان را روی یک دستگاه و در یک حالت با هم بسنجید تا عدد معنا داشته باشد؛ سنجیدن دور روی گوشی با دور کس دیگری روی لپ‌تاپ معنایی ندارد.

خط دقت زیر آن را نگاه کنید. با چهار گزینه روی صفحه، ضربه زدن سریع بدون خواندن هم حدود یک در چهار را درست می‌آورد، پس عدد بزرگ با درصد پایین نرخ حدس است نه سرعت خواندن. دلیل رایج دیگر میلهٔ خالی است: 407 که 47 خوانده شود پرتکرارترین بدخوانی است، و از هر چهار قاب یکی برای گرفتن همین ساخته شده.